پارت صد و بیست و نهم :

تمام طول مسیر تا رسیدن به تجریش، به حرف و خنده گذشت و هیچ کدام گذر زمان را احساس نکردند. به زحمت جایی برای پارک ماشین پیدا کردند و پیاده که شدند، بهار هیجان زده دست سهیل را کشید و گفت:
_ بدو بریم من گشنمه!
از لمس ناگهانی دستش توسط بهار، قلبش ریخت. با لحظه‌ای مکث، دنبالش راه افتاد و دست بهار را محکم فشرد. دلش می‌خواست این حضور و همراهی تا همیشه ادامه داشته باشد. قلبش تندتر از هر زمان Ø

مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۶ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۴۷۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • م.ر

    0

    بهار پسرمون منتظر یه بله هست😍

    ۱ سال پیش
  • مهتاب جهان فر | نویسنده رمان

    😁😁🥰🥰

    ۱ سال پیش
  • شکوه

    0

    قلبم اکلیلی شد ❤️🧡💛💚💜چه کنیم تا فردا با چشم انتظاری بانو جان آخرای رمان بعید میدونم دیگه پارت هدیه بزاری باید بسوزیم و بسازیم ای روزگاررررر

    ۱ سال پیش
  • مهتاب جهان فر | نویسنده رمان

    دیگه یذره صبوری کنین همش هفت تا پارت مونده🥰

    ۱ سال پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️